FORMIRANJE VOJNE GRANICE I VLAŠKOG PUKA

Formiranje Vojne granice bio je dugotrajan i postepen istorijski proces koji je trajao skoro 80 godina u XVIII veku. Posle Karlovačkog mira, 1703. godine, osnovane su Podunavska, Posavska, Potiska i Pomoriška vojna granica.

Podunavska vojna granica obuhvatala je naselja sa sremske i bačke obale Dunava i bila je deo slavonsko-sremske granice sa sedištem u Osijeku.

Potiska vojna granica imala je svoj centar u Segedinu, a Pomoriška u Aradu. Vojničke naseobine u Somboru i Subotici, sastavljene uglavnom od južnoslovenskih katolika i pravoslavaca, bile su u okviru Vojne granice zbog borbe protiv narasle hajdučije.

U periodu od 1745. do 1750. godine razgraničen je prostor Vojne granice i Sremske županije.

Šajkaški bataljon u Bačkoj osnovan je 1763. godine, između Dunava i Tise, sa štapskim mestom Titelom i još 13 naselja.

Ilirski graničarski puk u Banatu osnovan je 1764. godine, a iduće Nemački graničarski puk.

Vlaški bataljon, koji je formiran 1769. godine, spojio se 1774. godine sa Ilirskim pukom u Vlaško-ilirski puk. U periodu od 1770. do 1773. godine razgraničavan je prostor Vojne granice od zemljišta Dvorske komore u Banatu.

Veliki deo južnog i deo srednjeg Banata ušao je u okvire Vojne granice. U Vojnoj granici naseljeno stanovništvo dolazilo je u dodir sa vojničkom vlašću koja je bila u vezi s institucijom Dvorskog ratnog saveta u Beču. Neposredni izvršioci militarističkog duha koji je vladao u Vojnoj granici bili su ofciri. Da bi vojnički ojačale ovaj prostor, vojne vlasti preduzimale su značajne korake koji su unapredili život stanovništva. Tako su evropeizacija i modernizacija područja Vojne granice tekle uz naredbe vojnih vlasti u njoj.

 
Tekst je deo knjige “KOLIKO SE POZNAJEMO”